Πνευματικό ἀντισηπτικό

antisiptiko

Τούτες τις δύσκολες μέρες, σα να περάσαν πολλές σκέψεις από το μυαλό μου. Τόσες που ούτε τις καλοθυμάμαι. Πίστη και ολιγοπιστία εναλλάσονταν μέσα μου. «Παπάς και ολιγόπιστος;», θα μου πείς. Εξομολογούμαι (όπως παλιά) δημοσίως: ΝΑΙ. Ίσως έτσι, όπως λέει ο γλυκύς μας Άγιος Χρυσόστομος, καταλάβουμε εμείς οι παπάδες εκείνους που μέχρι πρότινος, αφ υψηλού και ex cathedra, ελέγχαμε! «Είδες ύψωμα;» μου έλεγε ένας πνευματικός. «Θα δείς πτώμα…». Και τώρα που πληκτρολογώ τούτες τις σειρές μου ήρθε μια σκέψη στο μυαλό μου:
«Πόσες φορές έκανα Εσπερινό και δεν κατάλαβα τίποτα; Πόσες μνημόνευσα ανθρώπους στη πρόθεση και το έκανα μηχανικά, επειδή ήξερα απ έξω τα ονόματά τους; Πόσες φορές λειτούργησα και ήμουν μόνο σωματικά παρόν;» Όχι! Δεν ταπεινολογώ! Τώρα που δεν μπορώ να σκύψω στο πετραχήλι του πνευματικού μου, εξομολογούμαι δημοσίως. Ίσως με λυπηθεί ο Θεός. Με συνετήσει…
Μα αδελφέ μου και σύ τώρα που ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σου ήρθαν πολλές σκέψεις και σένα. Ίσως έφτασαν στην επιφάνεια πολλά σου λάθη και ατοπήματα. Όπως ότι κοινώνησες ανάξια, από συνήθεια, «για το καλό». Ίσως κατάλαβες ότι τελικά ζητάς να αγκαλιάσεις το γείτονά σου, που έχεις να του μιλήσεις τόσο καιρό. Και για φαντάσου, να είναι και ο μόνος που ίσως να μπορείς να αντικρύσεις από το παραθύρι του σπιτιού σου…
Παρόλα ταύτα, αν και θα ήταν εύκολο να αραδιάσω ένα σωρο αγιογραφικά και πατερικά σχετικά χωρία, δεν το κάνω από συστολή. Γιατί; Διότι κινδυνεύω, μέσα από τη «θεολογία του Κορονοϊού», να αποδειχθώ ο «Άγιος» που ξεχώρισε από τους άλλους. Κάτι σαν τον Φαρισαίο· «οὐκ εἰμι ὥσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων». Ακόμα και το πολυτονικο μου, άφησα κατά μέρος σε τούτα τα λόγια, για να σε πλησιάσω αδελφέ, και να σου πώ:
Αν τυχόν και συ μαζί μου μετάνοιωσες για τα λάθη σου, έστω και τώρα, σήκωσε τα χέρια σου στον ουρανό. Είναι ανοικτός! Ειδικά τώρα! Παρακάλεσε! Ακούγεσαι! Σε παρακαλώ πριν πιάσεις ο,τιδήποτε, πριν φάς, πρίν πιείς, πές με τη καρδιά σου, μια φράση από την Ακολουθία του Αγιασμού: «Συντριβήτωσαν ὑπὸ τὴν σημείωσιν τοῦ τύπου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Σου, πᾶσαι αἱ ἐναντίαι δυνάμεις». Σταύρωνε όλα τα αντικείμενα με το «πνευματικό αντισηπτικό» που μας έχει ελεημένα δοθεί. Κάντο συνήθεια. Κάντο καθημερινότητα. Κάντο ανάγκη. Μα κυρίως, κάντο ελεύθερα πιστή πράξη.
Αυτό το «Μένουμε σπίτι» μου θύμισε λίγο το «ἔνδον σκάπτε· ἔνδον βλέπε». Και να η ευκαιρία που μας δίνεται! Να έλθουμε για πρώτη ίσως φορά, αντιμέτωποι με τον εγωϊστή εαυτό μας, και να τον αλλάξουμε. Να κόψουμε το κρίκο της αλυσίδας όχι του ιού, αλλά της ψυχο-σωματο-φθόρου αμαρτίας μας. Να ανάψουμε ένα φωτάκι, όπως έλεγε και ο παπα-Τύχων ο Ρώσος, για να τραβήξουμε τη ματιά του Θεού πάνω μας.
Δεν ήθελα να σε κουράσω. Να εξομολογηθώ ήθελα. Να κάτσω νοερά δίπλα σου και ακούσω και τη δική σου εξομολόγηση. Εκείνη που δεν έκανα, δεν έκανες, δεν κάναμε με μετάνοια όταν έπρεπε. Να σκουπίσω τα δάκρυά σου. Και σύ τα δικά μου ...